Nog een vorstperiode? Echt niet!!!
Vlak voor de laatste vorstperiode een week of drie geleden begon, zag ik ineens weer trekvogels wegvliegen. Trekvogels die vertrekken in januari vind ik toch bijzonder. Maar de vorstperiode erna verklaarde in mijn ogen hun vertrek. Als ik vleugels had gehad, was ik lekker met ze meegevlogen. Heerlijk een tijdje ergens zijn waar het 20 graden is, dat leek me wel wat.
Maar nu zag ik een paar dagen geleden twee dagen achter elkaar trekvogels weer terug vliegen. Ha, dat zegt mij even genoeg. De vorstperiode is voorbij. Die trekvogels weten het vast zeker. Die voelen het vast aan hun veren. Het koude weer is in elk geval voor een tijdje voorbij.
De snowboots die het nog nooit zo druk hebben gehad als de laatste twee maanden gaan weer terug naar de zolder. De oorwarmers die toch wel vreselijk handig waren bij het laatste hondenrondje gaan weer even in de kast en het ijskrabbertje terug achter in de auto. 
Ik ga weer denken aan terrasjes, zonnebrillen en blote armen en benen. Goed plan of ben ik iets te enthousiast?
In ons huis wonen naast mijn gezinnetje twee labradors en twee katten. Buiten in de tuin zwemt nog een aantal goudvissen. De honden zijn niet alleen hele lieve ondeugende huishonden,
ze moeten ook werken voor hun eten. Zij zijn namelijk jachthonden. Dus regelmatig gaan ze mee naar speciale jachthondentrainingen. 
Regelmatig eet ik af en toe Noodles. Op mijn werk als ik weer eens mijn brood op het aanrecht heb laten liggen of thuis als ik zin heb in iets warms en geen zin heb om een maaltijd klaar te maken.
En natuurlijk zijn de noodles te koop in verschillende smaken, zoals kip, groente, beef en garnalen.
met een hele nare scherpe nasmaak dat je schoenzolen er krom van gaan staan. En ook de noodles zelf waren een portie melerig iets, dat het echt niet te eten is.
ook lijk te horen. Oh jee, mijn rug denk ik nog. Maar het schijnt mee te vallen en voorzichtig ga ik verder. Het is een beetje stijf, maar te doen.
Ik krijg de tip Voltaren in te nemen tegen de pijn en heel lief wordt dat meteen voor mij gehaald, maar ik merk niet dat het helpt. Het hele weekend word ik gepamperd door mijn super hulpvaardige dochter. Na het weekend snel de fysio maar gebeld en gelukkig kan ik dezelfde dag nog terecht. Na wat getrek en gedraai kan de fysiotherapeute nog weinig voor me doen en ik mag met wat goede raad en wat oefeningen, die ik regelmatig moet doen, weer naar huis. Ook mag ik vrijdag weer terug komen.
Gelukkig staat er nu een geweldige vervanger. Alle instellingen moeten nog goed gezet worden en aangezien er Windows 7 op staat zal ik daar weer even aan moeten wennen. Alles is weer net ietsjes anders, maar een uitdaging om weer onder de knie te krijgen. Een handige pc-nerd heeft alle oude gegevens, foto's e.d. van de ene beschadigde harde schijf kunnen halen, zodat ik die gelukkig nog heb. Met de andere harde schijf is hij nog bezig.
maar dat maakt ze niet uit. Gelukkig is het niet koud en het regent ook niet. Als de trein arriveert, stappen ze in en zoeken een plekje. Gelukkig is er plaats zat. Als de trein stopt staan ze al klaar in het halletje om uit te stappen. Mijn vader stapt als eerste uit. Hij kijkt goed want de tussen de onderste tree en het perron is toch een flinke opening. Het gaat allemaal goed en op het perron aangekomen draait hij zich om om mijn moeder te zien uitstappen. Op het moment dat mijn moeder uit wil stappen blaast de treinconducteur al op zijn fluitje dat is raar en mijn moeder neemt snel de laatste stap, dan gaan ineens de deuren dicht en zit ze tussen de twee deuren ingeklemd. Ze schrikt zich te pletter. Gelukkig gaan de deuren weer open en kan ze toch naar buiten stappen. Ook mijn vader is zich rot geschrokken. Mijn moeder is vooral bang dat haar nieuwe heup beschadigd is door de kracht van de deuren.
Voormalig CIA spion Bob Ho (Jackie Chan) moet op de kinderen van zijn vriendin passen. De kinderen proberen van alles om het hem onmogelijk te maken. Bob besluit om zijn spionage technologie in te zetten voor het oppassen. Maar dan gaat er iets heel goed fout: één van de kinderen downloadt per ongeluk een geheime code waar enkele levensgevaarlijke terroristen ook op uit zijn. (vanaf 4 febr '10)
In 1984 werd Anna uitgehuwelijkt aan de zoon van de leider van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging. In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven. Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen en werd langdurig mishandeld. Haar kinderen werden seksueel misbruikt. Toch wist ze te ontsnappen en vluchtte met haar kinderen naar Nederland. €5,-
De brede collectie van
Ingrediënten: 750 gr klapstuk, 1
Laatste reacties